ऐक ना! आज पण तुझ्यासाठी छानसा गजरा आणलाय मी, तु लावलेल्या परसबागेमधला...अगदी तुला आवडतो ना तसाच. दररोज तुझ्या स्मारकावर वाहून कंटाळा आलाय बघ. ठरलं होत ना आपलं, आपण असु दोघांना सोबत, शेवटपर्यंत. मग अशीच कशी सोडून गेलीस मध्येच न सांगता?? तुला अधिकार नाही हा तो, मला कुठलीच गोष्ट न सांगता करण्याचा. एक गम्मत सांगू? लोकं वेडा म्हणतात मला मी हा असा रोज तुझ्या स्मारकाजवळ येऊन बसतो म्हणून, त्यानिमित्ताने का होईना मला तुझ्याजवळ तासनतास बसून गप्पा तरी मारता येतात. कुणी अडवत पण नाही त्यामुळ कि साधं विचारत नाही बाबा कसायेस तू. मी मात्र हसतो लोकांच्या ह्या वेडेपणावर.
पोरांनी वाटण्या केल्या. घराची, जमिनीची आणि अगदी माझी सुद्धा... हक्काचं म्हणशील तर तू, मी, घरामागची तुझी हि स्मारकाची जागा अन त्याच्याच बाजूला स्मारका इतकी जागा घेतलीय मी वाट्याला. अगोदरच तू एवढी दूर गेल्यावर अजून तुझ्यापासून दूर जायला नसतं जमलं बघ मला. आता मात्र दमलो गं मी, नाही होत चालायला आणि बोलायला सुद्धा, बसू का आज जरा निवांत तुझ्याशेजारी?? तुझ्याकडे पाहात??
वेडा म्हातारा गेला म्हणुन गावकऱ्यांनी बोंब उठवली.सगळं काही गावानेच केलं, तुझ्या बाजूला माझं स्मारक सुद्धा. आपली पोरं आतासुद्धा नाही आली गं शेवटचं भेटायला. मला तर ना हि गावातली लोकंच वेडी वाटतात, किती करतात हि दुसऱ्या लोकांसाठी...शेवटचं कार्य काय आणि स्मारक काय. ह्या वेगळ्या जगात तुला शोधणं कठीण वाटतंय मला, पण मला माहितीये तू सापडशील. परसबागेतील मोगऱ्याचा गजरा आजही तू केसात माळलायेस ना, मी तुला त्या वासाने शोधत यावं म्हणून....
-चैतन्य दातखिळे
दि. २५-सप्टेंबर-२०२०
