लहानपणी मातीच्या घरात राहत असताना भिंतीत काढलेली मांडणी होती व त्यात एका बाजूला अगदी छोटासा मिळालेला मला कोपरा. शाळेत असताना शाबासकी म्हणून मिळालेली पेन्सिल, पाहुण्यांनी कधी दिलेली पाच रुपयांची नोट, मित्राने स्वतःच्या पैशाने खरेदी करून दिलेल्या चार अण्याच्या पार्लेजी चॉकलेटचा कागद तर कधी एखाद्या मुलीचा ढापलेला खोडरबर. सारं काही अगदी व्यवस्थित जपून आणि त्यावर कुणाला दिसू नये म्हणून रुमाल ठेवून झाकलेलं असायचं. कधी आठवण आलीच तर उचकुन बघायचं आणि कुणी आपल्याला बघायच्या आत परत पटकन झाकून ठेवायचं हा नित्यक्रम.
तसा प्रत्येकाच्या मनात आजही एक गुपित कोपरा असतोच ज्याच्यात अशा काही सुप्त गोष्टी दडवून ठेवलेल्या असतात हमखास. कधीतरी आठवण आली कि आपण त्या कोपऱ्यात हळूच डोकावतो, आठवणींना उजाळा देतो आणि कुणाला कळायच्या आत परत चेहऱ्यावर स्मित हास्य घेऊन वर्तमानात परततो. घरात काय किंवा मनात काय आपल्याला आपल्यात हरवून ठेवणारा कोपरा हवाच.!
-चैतन्य दातखिळे
दि.१४-१०-२०२३
No comments:
Post a Comment